รีวิวนี้เปิดเนื้อหาสำคัญบางส่วนของภาพยนตร์
วันก่อนพาป๊าม๊าที่นับว่าเป็นเจน 2 ต่อจากอากง ผู้ซึ่งมาจากซัวเถา มาสร้างเนื้อสร้างตัวที่เมืองไทย ไปดูพร้อมกับผมที่เป็นเจน 3 ด้วยความคาดหวังอันสูงลิบของม๊าที่ได้ยินข่าวความโด่งดัง ทำเงินมากมายของหนังเรื่องนี้ในเมืองจีนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
หลังจากจบออกมา ม๊าบอกไม่เห็นจะเข้าใจ ทำไมพอมาเจอกันในตอนท้ายแล้วเป็นอย่างนั้น ทำไมตัวละครคนนั้นตัดสินใจอย่างนี้ ทำไมไม่แต่งกับอาตี๋คนมาตื้อให้มันจบ ๆ ไป ฯลฯ
หนังเล่าเรื่องด้วยจังหวะฉึบฉับแบบหนังจีน พร้อมกับเล่าด้วยภาษาหนังยุคใหม่ แถมตัดสลับไม่เรียงลำดับเวลาและสถานที่ มีความโนแลนเบา ๆ ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ผู้สูงวัยอาจจะเข้าใจเรื่องอย่างลึกซึ้งได้ลำบากอยู่บ้าง แต่ส่วนตัวเชื่อว่าเนื้อหาในส่วนของข้อเท็จจริงของเรื่องราว ชะตากรรมตัวละครที่เกิดขึ้น คนวัยไหน ๆ ก็คงจะเข้าใจและเชื่อมโยงตัวเองได้ไม่ยาก ยิ่งบริบทของคนจีนโพ้นทะเลหอบเสื่อผืนหมอนใบมาเมืองไทยแบบนี้ ก็เหมือนได้ย้อนอดีตเห็นภาพอากง อาม่า กินอยู่กันอย่างไร ลำบากแค่ไหน ส่งเงินกลับบ้านด้วยวิธีไหน และอื่น ๆ ที่เป็นเหมือนจดหมายเหตุที่มีชีวิต สร้างความซาบซึ้งใจได้ไม่ยากนัก
ผมบอกม๊าว่า หนังเล่าเรื่องราวของคนที่ทุ่มเทเพื่อคนที่เค้ารัก ไม่เฉพาะแต่พระเอก บักเซง ที่รักเดียวใจเดียวต่อซกยิ้ว ทุ่มเททำงานเพื่อส่งเงินให้ครอบครัว แต่หมายถึง อาหน่ำกี ที่ทุ่มเทต่อคนที่เค้ารักเช่นเดียวกัน
ที่ก้นบึ้งของความทรงจำอันว่างเปล่านั้น กลับมีตะกอนความทรงจำของหน้าที่รับผิดชอบ การดูแลอีกครอบครัวนึงที่ตนไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ที่หน่ำกีมุ่งมั่นทำมาหลายสิบปีจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปโดยไม่รู้ตัว และหากมองลึกลงไปเราจะพบว่า สิ่งที่ผลักดันให้หน่ำกีมุ่งมั่นทำสิ่งนี้ หาใช่ความรับผิดชอบหรือการทดแทนคุณใด ๆ แต่เป็นความรักของอาหน่ำกี ที่มีต่อบักเซงอย่างไม่มีเงื่อนไขต่างหาก เป็นแรงผลักดันให้เค้าทำเพื่อคนที่เค้ารักตลอดมาจนถึงบั้นปลายของชีวิต
ความรักที่มีต่อกันของตัวละครทั้งหลายในเรื่องราวนี้ ทั้งความรักของชายหนุ่มหญิงสาว ความรักของพ่อลูก ความรักของคนบ้านเดียวกัน หรือกระทั่งความรักของคนแปลกหน้า ทำหน้าที่ตอบคำถามของม๊าได้ว่า เหตุใดตัวละครจึงตัดสินใจเช่นนั้น และเมื่อองค์ประกอบทั้งหมดหลอมรวมเข้าด้วยกัน น้ำตาในโรงภาพยนตร์ก็หาใช่ความเศร้าใจ แต่เป็นความซาบซึ้งในความรัก ความดี ที่มนุษย์ในโลกนี้พึงมีต่อกันนั่นเอง
