เรียน คุณนุ่นวรนุช
สารภาพตามตรง ผมไม่รู้จักคุณมาก่อน ผมยังบ่นโวยวายกับเพื่อนว่าแค่ เขตต์-นุ่น (ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้) เลิกกัน ต้องลงหน้าหนึ่งด้วยเหรอ
เหตุมันเกิดตอนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง เฉิ่ม ตัวหนังสนุกดี มีฉากจบที่น่าประทับใจ หม่ำเล่นได้ไม่ดีนัก แต่ทุกครั้งที่คุณปรากฏตัว หนังก็เจิดจ้าขึ้นมาต้องยอมรับว่าผมเคยเห็นรูปคุณผ่าน ๆ แบบจำหน้าไม่ได้ แต่ไม่เคยได้เห็นการเคลื่อนไหวของคุณ วิธีที่คุณยิ้ม วิธีที่คุณเดิน วิธีที่คุณพูด วิธีที่คุณใช้หัวอิงกระจกรถแท็กซี่
ผมรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่คุณได้เดินทางมาที่อุบลฯ และเข้าพักโรงแรมผมถึง 2 หนแล้วเมื่อตอนที่ถ่ายทำละครเรื่อง เพลงผ้าฯ และ แคนลำโขงที่เพิ่งจบไป หลายคนพูดอย่างตื่นเต้นว่า นุ่นมาเชียวนะ ๆ แต่ผมกลับไม่ได้สนใจอะไร ผมเข้าใจแล้วว่่าทำไมผู้ชายค่อนประเทศจะต้องดีใจ ตอนที่คุณเลิกกับเขตต์ (นั่นรวมถึงผมด้วย แม้ว่าจะช้าไปหน่อย)
ผมค่อย ๆ ไล่ถามหลาน ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่รู้จักกัน ตั้งแต่อายุ สิบกว่าขวบไปจนห้าสิบกว่า ไม่มีใครไม่รู้จักคุณเลย ยกเว้นผม น่าสงสัยเหลือเกินว่าผมไปอยู่ที่ไหนมา
สุดท้ายนี้ ผมแค่อยากจะบอกว่า ผมรู้จักคุณแล้วล่ะ และหากเป็นไปได้อยากให้เล่นภาพยนตร์ให้มากหน่อย เพราะผมไม่ค่อยได้ดูทีวีบ่อย ๆ
eYacht
29 มี.ค. 2549
ปล. ฐานทัพนี่เป็นชื่อหรือนามสกุลกันแน่ครับ ไม่ต้องตอบก็ได้นะครับถ้าลำบากใจ
Leave a Reply