โถปัสสาวะอันที่ 4 นับจากทางซ้ายในห้องน้ำที่สวนสาธารณะ(ทุ่งศรีเมือง)ที่ผมไปวิ่งประจำ ก้านกดเพื่อให้น้ำไหลมาชำระโถ มันหักหายไปไหนก็ไม่รู้ ขณะที่ก้านกดของอีก 5 โถที่เหลือยังปกติดี

ห้องน้ำนี้เพิ่งได้รับการปรับปรุงใหม่ไปเมื่อไม่นานมานี้ ราว ๆ กลางปีที่แล้วเห็นจะได้ ตอนที่เสร็จใหม่ ๆ วันนั้นผมเองไม่ค่อยปวดเท่าไหร่ แต่ก็อุตส่าห์หาเรื่องแวะเข้าไปฉี่ทิ้งไว้เป็นที่ระลึกจนได้ แต่ก็อย่างว่า ของที่ใช้ร่วมกันสาธารณะก็มักจะทรุดโทรมเร็วเป็นธรรมดา

วันนี้ไม่ได้จะมาตีโพยตีพายว่าคนไทยไม่รักษาของส่วนรวมหรอกนะครับ ไม่ใช่ประเด็นนั้น ของที่เป็นของเราบางครั้งเรายังรักษาได้ไม่ดีนัก นับประสาอะไรกับห้องน้ำสาธารณะ

ห้องน้ำโรงเรียนก็เป็นอีกที่นึงที่คาดหวังได้เลยว่าเน่าสนิทไม่ว่าโรงเรียนไหน ผู้บริหารโรงเรียนบอกว่าก็มันแหงสิ คนตั้งเยอะ จะให้มันไม่เละได้อย่างไร ที่ปรึกษาอาวุโสท่านนึงกล่าวสวนขึ้นมากลางวงว่า แล้วทีห้องน้ำในสนามบินหรือห้างสรรพสินค้า ทำไมสะอาดได้ตลอดเวลา?

ระหว่างที่ปลดทุกข์อยู่นั้น ผมมองไปที่โถปัสสาวะที่ปราศจากก้านกดน้ำ พลางคิดว่าหากเราจะมองเรื่องนี้แบบใหม่

1. ห้องน้ำสาธารณะไม่ควรใช้โถ และคันโยกกดน้ำ ควรเปลี่ยนเป็นรางที่ก่ออิฐขึ้นมา กั้นด้วยอะลูมิเนียมเป็นล็อค ๆ และใช้ระบบน้ำล้างแบบอัตโนมัติแทนการจะคาดหวังให้คนกดน้ำทุกครั้งที่ใช้งานเสร็จ

2. งบสำหรับการบำรุงรักษาเป็นสิ่งจำเป็น เราจะไม่บ่นอุบว่าทำไป เดี๋ยวพวกคนมาใช้ก็ทำพังอีก ไม่ว่าเครื่องใช้เหล่านี้จะชำรุดกี่ครั้ง เราก็ควรจะซ่อมแซม อย่างการที่ก้านกดน้ำทนมาได้เกือบปี มองอีกแง่ก็ถือว่าทนและคุ้มค่าแล้ว

ผมล้างมือที่อ่างล้างมือ และคิดว่าพรุ่งนี้ต้องตามช่างมาเปลี่ยนก๊อกน้ำของห้องน้ำที่ร้าน (ที่ใช้บริการลูกค้า) ที่เกลียวก๊อกชำรุดและปิดให้สนิทได้ยากแล้วล่ะ