หลายวันก่อนมี E-mail ส่งมาให้ผม โดยผ่านการส่งจากเมนู Contact ด้านบน เนื้อความมีอยู่ว่า

คือนู๋อยู่ที่โคราช แล้วมันก็มีผับที่ชื่อว่า update เปิดอยู่ใก้ลๆบ้านนู๋ แล้วเค้าก็สามารถเปิดได้ถึงเช้าทุกวันเลยค่ะ นู๋รำคาญเสียงเพลงที่ดังมาก และที่สำคัญไปกว่านั้นคือตำรวจท้องที่ไม่มีใครแตะต้องเค้าเลยค่ะ อาจารย์ช่วยแนะนำหน่อยได้ไม๊คะว่านู๋จะต้องทำยังไงดี

นู๋ขอขอบพระคุณอาจารย์ ณ.ที่นี้เลยนะคะ

อ่านทีแรกก็งง ๆ แต่คิดไปคิดมาเอาน่ะ ไหน ๆ ก็เป็นแฟนตัวหนังสือคุณประภาส (ประภาส ชลศรานนท์) แล้วก็ตั้งคอลัมภ์ “คุยกับ eYacht” ขึ้นมาซะเลย ถือซะว่าเป็นการแสดงความเคารพนับถืออย่างหนึ่งก็แล้วกัน -_-” (ใครจะส่งคำถามก็เชิญนะครับ ยินดีตอบ แต่จะตอบได้โดนหรือไม่อันนี้อีกเรื่อง)

ขอตอบ”นู๋” เป็นข้อ ๆ ดังนี้
1. ภาษาเขียนในกรณีที่หนูจะส่งถึงคนที่หนูคิดว่าเป็นอาจารย์ ควรจะเขียนให้ถูกอักขระ เพื่อให้ไม่เป็นการดูถูกผู้รับและดูถูกตัวหนูเอง (ส่วนหากนู๋จะคุยนุ้งนิ้งกับแฟนหนุ่ม จะงุงิ หรือ อะจิิอะจึ๋ย ก็ตามแต่ใจเถิด)
2. ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา ผมเคยเหยียบโคราชไม่ถึง 8 วันเห็นจะได้ ดังนั้นผมไม่รู้เรื่องผับที่ชื่อ Update จริง ๆ และไม่สามารถทราบได้ว่ากฎหมายทางโคราชผับเปิดได้ถึงสว่าง
3. หนูประสบปัญหาเรื่องเพลงเสียงดัง ตำรวจช่วยเหลือหนูไม่ได้ ผมเองบ้านอยู่อุบลฯ แม้เป็นคนอีสานด้วยกัน แต่คงไม่สะดวกเดินทางไปช่วย ดังนั้นผมคิดว่าหนูต้องช่วยเหลือตัวเองแล้วล่ะ ผมถือหลักว่าคนเราถูกสร้างมาไม่เหมือนกัน การจะเปลี่ยนคนอื่นเป็นเรื่องที่ทำได้ แต่ยากมาก ทางที่ง่ายกว่าคือเปลี่ยนตัวเราเอง ผมคิดว่าการทำความเข้าใจกับปัญหา ง่ายกว่าการแก้ปัญหามากทีเดียว ผมเชื่อว่าหากหนูเข้าใจปัญหานี้แล้ว หนูอาจไม่จำเป็นแม้แต่ต้องแก้มัน
4. ขอบคุณที่หนูขอบพระคุณมานะครับ แต่ต้องขอแจ้งนิดหน่อยว่า ผมไม่ใช่อาจารย์ครับ ผมเป็นพ่อค้า จริง ๆ นะ (อ่านได้จากเมนูด้านบน)
5. หนูมีทักษะทางภาษาที่ดี สังเกตจากที่หนูใช้ คะ ค่ะ อย่างถูกต้อง ซึ่งผมคิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ดังนั้นอยากให้ทำให้สมบูรณ์แบบ ด้วยการยกเลิกการพิมพ์ “.” (จุด) หลัง “ณ” ในประโยคสุดท้ายจะทำให้หนูดูดีมีระดับขึ้นอีก 2% เห็นจะได้ (นอกจากนี้หากปฎิบัติตามข้อที่ 1 ได้จะทำให้ดูดีขึ้นอีกโขทีเดียว)