เมื่อวานไปดูงานเลี้ยงอำลาของนักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศจีนที่โรงเรียนฮั้วเฉียว อุบลฯ 2 เด็กอายุ 8-10 ขวบราว 10 กว่าคนจากโรงเรียนหยงหวย ประเทศจีนเดินทางมาซัมเมอร์ที่นี่ และกำลังจะเดินทางกลับ
งานเลี้ยงอำลาจัดกันง่าย ๆ ในอาคารเอนกประสงค์ของโรงเรียน เป็นลักษณะโถงกว้าง ๆ ตั้งเวทีเตี้ย ๆ ขึ้นมาใช้เครื่องเสียงระดับปานกลางค่อนถูกของโรงเรียน (ดอกลำโพงราว ๆ 10 นิ้ว เห็นจะได้) ไม่มี Sub ไม่มี Monitor หลังจากเริ่มงานไม่นาน ผมกำลังจะโซ้ยอาหารบนโต๊ะ (โต๊ะจีน) พ่อก็ตามให้ไปช่วยเค้าปรับเครื่องเสียงใหม่ เลยต้องหยุดทานอย่างจำใจ เดินไปช่วยปรับเสียงดนตรี ลดเบส เพิ่ม แหลม พร้อมกับเพิ่มกลางให้เสียงไมค์ ย้ายลำโพงไปไว้ด้านหน้า เวที (ตอนแรกตั้งไว้หลังเวทีเหมือนเขินอะไรไม่ทราบ) เสียงก็พอถูไถด้วยคุณภาพเครื่องเสียงและความรู้งู ๆ ปลา ๆ ของคนปรับ
เรื่องมันอยู่ตรงที่ระหว่างการแสดงของเด็ก ๆ ของประเทศไทยจบลงผมตามอาจารย์ชาวจีนมาเทสต์ CD ที่จะใช้ในการแสดงอีก 3 ชุดถัดไป (สุดท้ายเลยมานั่งเฝ้าทั้งงาน เพราะเค้าเอาคนขับรถมาคุมเครื่องเสียง) เพราะว่าทั้งหมดยังไม่ได้ผ่านการทดลองเปิดเลย ปรากฎว่าเครื่องเล่นไม่อ่านแผ่นที่อาจารย์ Burn มา ซวยล่ะสิ
ด้วยภาษาจีนงู ๆ ปลา ๆ ก็กระท่อนกระแท่นบอกไปว่ามันไม่อ่าน ขอให้เอาแผ่นอื่น อาจารย์ก็บอกไม่มี อาจารย์จึงถามว่าใช้ Notebook ได้ไหม ผมจึงไปรื้อสายต่อเชื่อมในตะกร้า ไม่มีสายแบบที่ต้องใช้ เลยตัดสินใจบอกอาจารย์ให้ขึ้นไปเอา Notebook ลงมาก่อน เรื่องสายเดี๋ยวหาทีหลัง
โชคดีที่พอขึ้นไปหยิบ Notebook มีลำโพงคอมที่เป็นแบบ Sub อยู่แถวนั้นและใช้สายต่อที่ต่อได้กับชุด Mixer ในงานพอดี เราจึงพากันหอบ Notebook พร้อมสายลงมา และเปิดเพลงจากเครื่อง Notebook ทันเวลาพอดี
หากเครื่องใช้งานไม่ได้ขึ้นมา การแสดงทั้ง 2 ชุดของเด็ก ๆ ที่เตรียมกันมาคงไม่ได้แสดง นั่นน่าจะทำให้เด็ก 10 กว่าคนนั้นเสียใจมาก
เรื่องอย่างนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งในงานแข่งขันทักษะภาษาจีนเมื่อ 2 ปีก่อน นักร้องที่เชิญมาร้องโชว์ไม่ได้มาซ้อมในวันซ้อมใหญ่ CD ที่เค้าถือมาแล้วเปิดอ่านไม่ได้ในเครื่องเล่น งานนั้นอดร้องตามระเบียบ
ย้อนกลับไปงานแข่งทักษะภาษาจีนปีที่แล้ว ผมจับพลัดจับผลูไปนั่งคุมเครื่องเสียงกับไฟเวทีในโรงละคร(ขนาดราว 800-1,000 ที่นั่งไม่แน่ใจ) เป็นครั้งแรกที่ได้คุมไฟ 40 กว่าตัวพร้อม ๆ กันบนเวที สนุกดี ตอนนั้นใช้ Notebook รัน iTunes ในการไล่เปิดเพลง ค่อนข้างสะดวกมาก และปลอดภัยสุด ๆ ข้อดีคือ เราเลือกเพลงแบบข้ามได้ และตรวจสอบได้ว่าเพลงที่จะเปิดเป็นเพลงอะไร ถ้าเพลงเป็นคนละแผ่นแบบเก่าเวลาเปลี่ยนแผ่นแต่ละที ก็ยุ่งยาก หากรายการสลับกันแค่คลิกสลับเพลงใน Playlist ทุกอย่างก็เรียบร้อย นับว่าเป็นวิธีที่เวิร์คมาก ขอแนะนำ ถ้าใครมีโอกาสได้คุมเสียงในงาน รวมเสียงทั้งหมดเข้าคอมพ์ แล้วไล่เปิดด้วย Music Player ที่คุณถนัด (แนะนำ iTunes) โอกาสผิดพลาดก็น้อย
งานเมื่อวานทำให้นึกไปถึงคำกล่าวที่ชอบมากคำนึง
“Lucky is with the man who doesn’t include it in his plan”
เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณพูดว่า โชคดีจังเลย ในเรื่องงาน ขอให้ย้อนกลับไปคิดว่า เหตุการณ์เลวร้ายที่จบลงด้วยดีนั้นมาจากโชค หรือการแพลนงานที่ไม่รอบคอบกันแน่
ปล.พักหลัง ๆ นี้รู้สึก Blog ตัวเองตลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ ขอเขียนเรื่องแบบยาว ๆ ยาก ๆ บ้าง