Category: Day Life

  • คูณดอกเงิน

    วันนี้หานั่งหาข้อมูลเพิ่มเติมการฝากประจำโปรโมชั่นพิเศษ เห็นว่าอาจจะมีประโยชน์เลยเอามาฝาก
    ตอนนี้ทางธ.กรุงเทพ กับ ธ.กสิกร (ที่อื่น ๆ ไม่ทราบ) มีโปรโมชั่นพิเศษ ฝากประจำดอกเบี้ย 5.125% กับ 4.5% ตามลำดับ (ตอนนี้ดอกฝากออมทรัพย์อยู่ที่ 0.75% ยังไม่หักภาษี) เงื่อนไขก่อนอื่นต้องมีเงินฝากออมทรัพย์กับธนาคารดังกล่าว จากนั้นไปเปิดบัญชีฝากประจำ ฝากครบเวลาที่กำหนด รับดอกไปเลย และระบบจะปิดบัญชีดังกล่าวแล้วโอนเงินพร้อมดอกคืนให้ที่ออมทรัพย์ แต่ทั้ง 2 แห่งมีรายละเอียดต่างกันเล็กน้อยดังนี้

    ตารางเปรียบเทียบ

    อย่างไรก็ดี ต้องอย่าลืมว่าดอกเบี้ยที่ได้ ต้องหักภาษี 15% ด้วย และดอกเบี้ยที่ได้เป็นอัตราตามเงื่อนไขเลย(ไม่ต้องหาร 12 แล้วคูณเดือน เพราะไม่ใช่อัตราดอกเบี้ยต่อปี เป็นต่อ 8 เดือน) อย่างเช่นถ้าฝาก 100 บาท กับธ. กสิกร ครบ 8 เดือนจะได้ดอก 4.5 บาท หักภาษี 15% เหลือดอกที่ได้รับจริง 3.825 บาท

    จากการคำนวณ แม้ว่าดอกของทางธ.กสิกรจะทบต้น แต่ว่ากรุงเทพตอบแทนดีกว่า หากใครมีเงินเหลือ ๆ ใช้ก็ลองเอาไปฝากดูนะครับ

    ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าจะซื้อหวยงวดที่จะถึงนี้ พอวันที่ 16 อาจจะถูกซัก 160 ล้าน เอาไปฝากกับธ. กรุงเทพ พอครบ 10 เดือนก็ได้ดอกมา 6,970,000 บาท อืม ๆ น่าสน ๆ 😆

    หรือหากบังเอิญมีตังค์ 73,000,000,000 บาทพอดี ก็เอาไปฝากธ.กรุงเทพ ครบ 10 เดือนได้ดอก 3,180,062,500 บาท อืม อันนี้ก็น่าสนเนอะ ว่ามะ 😯

    ข้อมูลเพิ่มเติม กสิกรไทย , กรุงเทพ

  • ตัวเรียงพิมพ์

    ตามปกติแล้วคนส่วนใหญ่ที่เติบโตมาพร้อมกับคอมพิวเตอร์จะพิมพ์คำว่า ต่ำ ล้ำ โดยการพิมพ์สระอำก่อน แล้วจึงค่อยพิมพ์วรรณยุกต์ แต่จริง ๆ แล้ว หากจะให้ถูกต้องตามหลักพิมพ์ดีด ต้องพิมพ์วรรณยุกต์ก่อน จึงค่อยพิมพ์สระอำนะครับ

    ก่อนอื่นต้องขอให้นึกถึงเครื่องพิมพ์ดีดจริง ๆ แบบระบบที่ใช้เหล็กตีไปบนผ้าหมึก แล้วเกิดอักษรบนกระดาษที่อยู่หลังผ้าหมึกนั้น โดยชุดอักษรจะเรียกกันเป็นครึ่งวงกลม เมื่อเรากดลิ่มอักษร ก เหล็กที่มีอักษร ก ก็จะถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผ้าหมึกเกิดเป็นอักษรขึ้นบนกระดาษ

     

    Type Writer

     

    จากหลักการนี้เครื่องพิมพ์ดีดเองต้องมีการเลื่อนแคร่ไปเรื่อย ๆ เพื่อจะพิมพ์อักษรตัวถัดไป คราวนี้ในกรณีพิมพ์วรรณยุกต์นั้น ตัวเครื่องจะไม่เลื่อนแคร่ไป แต่หากพิมพ์สระอำ เครื่องจะเลื่อนแคร่ไปยังตำแหน่งถัดไป นั่นทำให้หากว่าเราพิมพ์อักษรลำดับผิด เราจะได้ตัวหนังสือที่ไม่ถูกต้องเช่นกันดังภาพ

     

    Type Sequence

     ขอขอบคุณฟอนท์จาก f0nt.com 

    แต่โดยปกติแล้วตัว MS Word จะสลับอักขระตามลำดับที่ถูกต้องให้เอง ไม่ว่าคุณจะพิมพ์อะไรก่อน ในคอมพิวเตอร์ก็ออกมาถูกต้องเสมอ แต่คิดว่ายังไงถ้าเป็นไปได้ พิมพ์ให้ถูกตามหลักก็เท่ห์ดีไม่หยอกนะครับ ผมว่า

  • อารยะขัดขืนของซอสมะเขือเทศ

    หลายคนคงคุ้นกับปัญหาการเทซอสมะเขือเทศไม่ออก คนส่วนใหญ่จะใช้วิธีทุบที่ก้นขวด ส่วนผมจะหาตะเกียบมาคว้านออกมา วันนี้เปิดเว็บเจอวิธีการเทซอสมะเขือที่ถูกต้อง ใครลองแล้วสัมฤทธิ์ผล บอกกันบ้างนะครับ

     

    Ketchup 1

     

    Ketchup 2

    อ่านเต็ม ๆ ที่นี่

  • ผมจำไม่ได้ว่าต้องลืมคุณ

    “I can’t remember to forget you.”

    Leonard, from Memento (IMDB)
    อ่าน Entry เก่าเรื่องของ Memento ได้ที่นี่

  • ของเก่าถอดทิ้ง ใส่มิงค์ดีกว่า

    หลายเดือนก่อนแม่แอบมาขนเสื้อผ้าเก่าของผมไปบริจาค
    กลับมาเห็นเสื้อผ้าหายไปหลายตัวก็เลยถามแม่
    แม่บอกว่าก็ช่วยเลือกเสื้อตัวเก่า ๆ ไปทิ้ง
    ไม่ต้องห่วง ตัวใหม่ไม่ได้ทิ้งเลย

    หารู้ไม่ว่า เสื้อใหม่คือเสื้อที่ใส่แล้วไม่ถูกใจ มันเลยใหม่อยู่อย่างนั้น
    เสื้อที่ถูกใจ กลับเป็นเสื้อเก่า เพราะมันถูกใส่เป็นประจำ -_-”

     

  • 10 ข้อเกี่ยวกับผม

    1. ผมคิดว่าหนังเรื่องหลวงพี่เท่ง เป็นหนังที่ดีมาก ที่สุดของบทภาพยนต์ การกำกับ และลำดับภาพ
    2. ผมคิดว่าผลิตภัณฑ์ของ apple ที่ออกมาทั้งหมด มีสิ่งที่ได้เรื่องแค่ iPod hi-fi เท่านั้น
    3. ผมคิดว่าGoogle เป็นบริษัทที่น่าเบื่อมาก
    4. ผมหันกลับมาทานหูฉลามเหมือนเดิมแล้ว
    5. ผมเกลียดฉากหลังเวทีที่ออกแบบเอง ในงานเลี้ยงคืนนี้มาก
    6. ผมตั้งใจว่า Entry นี้จะเป็นการเขียนบล็อกครั้งสุดท้ายของผม
    7. ผมเกลียด Modern Dog และไม่เข้าใจว่าทำไมนิตยสารวัยรุ่นเปิดตัวใหม่ต้องให้พี่ป๊อดขึ้นปกทุกที
    8. ผมกำลังจะเปลี่ยนชื่อเป็น นพดล เพราะคนส่วนใหญ่เรียกผิดจากนพพล อยู่บ่อย ๆ
    9. ผมน้ำหนัก 60 กิโลกรัม
    10. ผมหยุดอัพบล็อกเป็นพัก ๆ เพราะไปผ่าตัดแปลงเพศ

    สุขสันต์วันที่ 1 เมษายน ครับ

    ปล. สุขสันต์วันเกิดนะยีน

  • จดหมายถึงนุ่น วรนุช

    เรียน คุณนุ่นวรนุช

    สารภาพตามตรง ผมไม่รู้จักคุณมาก่อน ผมยังบ่นโวยวายกับเพื่อนว่าแค่ เขตต์-นุ่น (ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้) เลิกกัน ต้องลงหน้าหนึ่งด้วยเหรอ

    เหตุมันเกิดตอนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง เฉิ่ม ตัวหนังสนุกดี มีฉากจบที่น่าประทับใจ หม่ำเล่นได้ไม่ดีนัก แต่ทุกครั้งที่คุณปรากฏตัว หนังก็เจิดจ้าขึ้นมาต้องยอมรับว่าผมเคยเห็นรูปคุณผ่าน ๆ แบบจำหน้าไม่ได้ แต่ไม่เคยได้เห็นการเคลื่อนไหวของคุณ วิธีที่คุณยิ้ม วิธีที่คุณเดิน วิธีที่คุณพูด วิธีที่คุณใช้หัวอิงกระจกรถแท็กซี่

    ผมรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่คุณได้เดินทางมาที่อุบลฯ และเข้าพักโรงแรมผมถึง 2 หนแล้วเมื่อตอนที่ถ่ายทำละครเรื่อง เพลงผ้าฯ และ แคนลำโขงที่เพิ่งจบไป หลายคนพูดอย่างตื่นเต้นว่า นุ่นมาเชียวนะ ๆ แต่ผมกลับไม่ได้สนใจอะไร ผมเข้าใจแล้วว่่าทำไมผู้ชายค่อนประเทศจะต้องดีใจ ตอนที่คุณเลิกกับเขตต์ (นั่นรวมถึงผมด้วย แม้ว่าจะช้าไปหน่อย)

    ผมค่อย ๆ ไล่ถามหลาน ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่รู้จักกัน ตั้งแต่อายุ สิบกว่าขวบไปจนห้าสิบกว่า ไม่มีใครไม่รู้จักคุณเลย ยกเว้นผม น่าสงสัยเหลือเกินว่าผมไปอยู่ที่ไหนมา

    สุดท้ายนี้ ผมแค่อยากจะบอกว่า ผมรู้จักคุณแล้วล่ะ และหากเป็นไปได้อยากให้เล่นภาพยนตร์ให้มากหน่อย เพราะผมไม่ค่อยได้ดูทีวีบ่อย ๆ

    eYacht
    29 มี.ค. 2549

    ปล. ฐานทัพนี่เป็นชื่อหรือนามสกุลกันแน่ครับ ไม่ต้องตอบก็ได้นะครับถ้าลำบากใจ

  • เหตุผลที่คนไม่อัพบล็อก (อาจเป็นเพราะ ไม่มีเรื่องอะไรจะดีพร้อม จนจะอัพกันนะนี่)

    1. งานยุ่งจนไม่มีเวลา
    เมื่อมองในแง่เป็นงานอดิเรกก็ควรทำตอนมีเวลาว่าง ถ้าไม่มีก็ไม่ควรทำ

    2. ไม่มีเรื่องจะอัพ
    การเขียนแต่ละครั้งก็ต้องใช้ความคิดพอสมควร ดังนั้นถ้าไม่ปิ๊งขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่อยากอัพ อาจมองปัญหาได้อีกทางว่า เพราะไม่มีอินพุตดี ๆ เข้าเลยไม่มีเอาพุตออกมา (อินพุตดี ๆ เช่น การอ่านหนังสือ นิตยสาร ดูหนัง เดินทาง ฯลฯ)

    3. มีเรื่องจะอัพหลายเรื่อง แต่ละเรื่องยากที่จะนำเสนอ
    บางทีมีเรื่องอยากจะอัพหลายอย่าง แต่ยากที่จะอธิบายออกมา หรืออาจต้องทำภาพประกอบ หาข้อมูลเพิ่ม ทำให้ยังไม่สามารถทำได้ในทันที (และขี้เกียจทำในที่สุด หุหุ)

    4.น้อยใจ ไม่มีคนคอมเมนท์
    ความรู้สึกแบบนี้มาเป็นช่วง ๆ ไม่เป็นตลอด ซักพักพอได้โพสต์อันที่รู้สึกว่าเขียนได้ดี ความรู้สึกแบบนี้ก็จะหายไปเอง

    5. ขี้เกียจ
    ขี้เกียจก็คือขี้เกียจ โอย พูดแล้วขี้เกียจอธิบาย

    ตอนนี้อยู่ในสภาวะที่ 3 เรื่องที่อยากอัพมีแต่เรื่องยาก ๆ ทั้งนั้นเลย

  • บุคลิกภาพแปลก ๆ ของผม

    1. จับแก้วน้ำด้วย 4 นิ้ว นิ้วก้อยจะไม่สัมผัสแก้วและชี้ออกมา ดูคล้าย ๆ สาวประเภทสองจับแก้ว (แต่ผมไม่ใช่นะครับ)
    2. ขบฟันเวลานอนหลับ
    3. กัดฟันเวลาใช้ความคิด
    4. ขมวดคิ้วเวลาเครียด
    5. หลบสายตาคนที่พูดด้วย
    6. พูดช้าลงและออกเสียงควบกล้ำชัดเจนเวลาที่จะต้องอธิบายเรื่องยาก ๆ คล้าย ๆ กับคิดข้อความที่จะพูดออกมาเป็นตัวอักษรในหัวก่อนแล้วอ่านมันออกมา
    7. กัดริมฝีปากล่างเวลาเล็ง
  • ปิดตำนาน “ซีอุย”

     

    วันนี้ขับรถไป อ.ขุขันธ์ จ.ศรีสะเกษ ไปงานแต่งงานเพื่อนมา ระยะทางไปกลับรวมเกือบ ๆ 300 กิโล

    ไอ้นาค พลคำ แต่งกับ น้อย รจนา บุญจูง

    ไอ้นาคเป็นเพื่อนร่วมวงดนตรีสมัยเรียนป.ตรีที่ธรรมศาสตร์ วงเราเล่นแนวฮาร์ดคอร์ แร็พคอร์ เด ธเมทัล มีชื่อวงอย่างไม่เป็นทางการว่า “โยเกิร์ต” ส่วนชื่อวงอย่างเป็นทางการคือ “ซีอุย” (ซึ่งทั้ง หมดนี้ไอ้นาคเป็นคนตั้ง) เคยเล่นเปิดให้น้าแอ๊ดคาราบาวมาแล้วในงานรับน้องมหาวิทยาลัย ไอ้ นาคสวมเสื้อกันหนาวอาดิดาส พร้อมกับแว่นตาดำน้ำ สวมสร้อยคอเป็นป้ายที่แกะมาจากคอ หมาในโรงอาหารว่า ฉีดยาแล้ว กำไมค์บนเวที สำรอกเสียงดัง พร้อมแร็พว่า “เรมาจิน เรมาจิน เร มาจินโต้” เป็นภาษาเขมร แปลเป็นไทยว่าอะไรจำไม่ได้แล้ว ตอนเดินลงจากเวที เห็นน้าแอ๊ดทำ หน้าเอ๋อ ๆ คงสงสัย “แม่งร้องอะไรวะ”

    ชีวิตไอ้นาคมีสิ่งสำคัญอยู่ 2 อย่าง การแต่งเพลง กับ CM (Champion Manager เกมส์จัดการ ทีมฟุตบอลชื่อดังบนคอมพ์) เพลงส่วนใหญ่ที่เล่นกันในวงเป็นเพลงที่ไอ้นาคแต่งขึ้นมา เพลงที่ ดังที่สุดของวงเราชื่อว่า “ปอดบวม” (ดังที่สุด ไม่ได้หมายความว่าใคร ๆ ก็รู้จักและชื่นชอบนะครับ แต่ดังกว่าเพลงอื่น ๆ แค่นั้นเอง) มีท่อนฮุคว่า “หน้าอกเธอ ไม่ธรรมดา ฉันเห็นเธอ จนคับลูกตา คิดว่าเธอนั้นหนา…….. เป็นโรคปอดบวม”

    เพลงที่เล่นบ่อยรองลงมาชื่อว่า “เพลงสุดท้าย” มีครั้งนึงที่เรามีโปรแกรมเล่นกัน 10 เพลงในงาน เปิดหอพักของม. หลังจากที่ผู้ฟังต้องทนฟังเพลงฮาร์ดคอร์มา 4 เพลง ไอ้นาคก็ประกาศว่าต่อไป เป็น “เพลงสุดท้าย” ผู้ฟังเฮกันลั่น แต่ก็ต้องหน้าจ๋อยเมื่อไอ้นาคประกาศต่อว่า เป็นชื่อเพลงครับ ส่วนวงเราจะเล่นต่อไปอีก 5 เพลง อย่าเพิ่งดีใจไป

    วันนี้ งานแต่งไอ้นาคจัดกลางสนามฟุตบอลโรงเรียนบ้านสะเดาใหญ่ เป็นโต๊ะจีนประมาณ 50 โต๊ะ ไอ้นาคมาในชุดสูทสีดำ กับเจ้าสาวในชุดสีขาวสะอาดตา ไม่น่าเชื่อว่า ผู้ชายที่สวมเสื้อกั๊กสีชมพู พร้อมลายปากกาเคมีเขียนเต็มเสื้อเป็นลายยันต์ที่วาดหวัด ๆ พร้อมกับรูปหัวควาย เดินโหวกเหวก โวยวายในหอ จะยืนอยู่บนเวทีได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้

    นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเป็นฝ่ายนั่งดูนาคบนเวที โดยไม่ได้ขึ้นไปตีกลองให้มันร้องเพลง

    งานผ่านไปด้วยดีจนถึงตอนที่พิธีกรถามเจ้าบ่าวว่าจีบเจ้าสาวยังไง
    ไอ้นาคตอบว่า “หลังจากผมเรียนจบ ผมก็ทำงานเก็บหอมรอมริบ จนได้บ้านมาหนึ่งหลัง (ปูเด็ก ฟิสิกส์บอกว่าบ้านไอ้นาคที่ระยองสวยมาก) หลังจากนั้นผมก็เริ่มคิดจะสร้างครอบครัว การหาคู่ ครองก็เหมือนกับการจัดการทีมฟุตบอลครับ ก่อนอื่นเราต้องมีทุนก่อน ซึ่งตอนนี้ผมมีพร้อมแล้ว หลังจากนั้นเราก็ต้องหานักเตะ (ถึงตอนนี้เราทั้งโต๊ะฮากลิ้ง) ซึ่งจะหานักเตะได้ก็ต้องมีแมวมอง ผมก็มีแมวมองแจ้งชื่อกับเบอร์โทรศัพท์มาให้ หลังจากนั้นก็โทรไปจีบน้อยครับ ……..แล้วหลัง จากนั้นก็ตกลงปลงใจแต่งงานกัน”

    วันนี้ก่อนกลับผมบอกนาคว่า “คืนนี้อย่าลืมทำแฮททริกซ์ล่ะ” และกำชับเพื่อน ๆ ที่เหมารถตู้ จากกรุงเทพฯ มางานแต่งของไอ้นาคที่ศรีสะเกษ และจะค้างที่บ้านไอ้นาคว่า “คืนนี้อย่าลืมไป เป่านกหวีดเปิดสนามให้มันล่ะ”

    ผมขับรถฝ่าความมืดมาด้วยความเร็ว 100 กม./ชม. พร้อมกับคิดถึงหน้าตาแหย ๆ ของคนฟัง ตอนต้องทนฟังเวลาวงซีอุยขึ้นเล่น แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ คนเดียว