ชีวิตเรารื่นรมย์กว่าที่เราเข้าใจเสมอ
พอมาสังเกตุตัวเองดูดี ๆ
พักนี้ใจจดใจจ่อกับ mailbox ในอีเมล์มาก
ว่าเมื่อไหร่จะมี e-mail ส่งมาถึง
ทั้ง ๆ ที่ไม่ค่อยมีใครส่งมาซักเท่าไหร่อยู่แล้ว
เกือบทั้งหมดที่ได้รับก็เป็น Forward Mail ที่ส่งต่อ ๆ กันมา
ทั้ง ๆ ที่เคยดูแคลนว่า มันเป็นแค่ Mail ที่ส่งต่อ ๆ กันมา
แต่พักนี้กลับดีใจ เวลาที่ได้รับและเปิดอ่าน
แม้ว่ามันจะเป็นแค่ Forward Mail ที่ส่งต่อ ๆ กันมา
จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
เดาเอาว่าลึก ๆ ผมคงเหงาอยู่
เมื่อวันที่เค้ามีชุมนุมกันครั้งที่แล้ว… ตรงกับวันเสาร์ที่ สิบเอ็ด … กำลังจะดู memoirs of Geicha …. ก่อนเข้าโรงหนัง แป๊ปเดียว… คุณพ่อก้อโทรมา… ถามใหญ่เลยว่าอยู่ที่ไหน …
ตอบไปว่าอยู่ สยามพารากอน… พ่อก้อนึกว่าเราจะไปชุมนุมกะเค้าด้วย… แต่เราไปดูหนัง… แล้วยังกำชับอีกนะว่าอย่าไปร่วม…
กลับมานั่งนึก… เอ หรือว่าเราควรอยู่ที่ชุมนุม จะได้เป็นลูกคนที่พ่อรู้จัก… หรือว่างัย… อันที่จริง เราก้ออยากไปอยู่เหมือนกัน… แต่คนไปด้วย เค้าเหนื่อย เลยไม่ได้ไปกัน…
สำนึกรักประชาธิปไตย ยังมีอยู่นะ … ก้อผมลูกพ่อนี่นา …
ไม่มีไร หรอก… แค่อยากเล่าให้ฟัง
กูว่าพ่อมึงไม่ได้โทรมาเตือนให้ไปนะ กูว่าเค้่ากลัวมึงไปอ่ะดิ เลยโทรมาห้าม
ส่วนกูก็ไม่ค่อยแปลกใจนะถ้ามึงไป นิสัยมึงชอบมหรสพว่ะกูว่า ขนาดมึงไม่ได้ไปชุมนุม มึงก็ไปดูหนังแทนเลย ทั้งสองอย่างมันก็มหรสพทั้งนั้น หรือว่าไง
Leave a Reply