หากใครได้อ่านใคร About Me ด้านบน จะพบว่าผมจบม.6 การศึกษานอกโรงเรียน แต่ความเป็นจริงคือ ผมเรียนม.ต้นที่โรงเรียนประจำจังหวัด “โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช” (ใช่ครับพิมพ์ไม่ผิด สระอะสองตัว) ผมเข้าเรียนตอนม. 1 ออกจากโรงเรียนตอน ม.5 และใช้วุฒิการศึกษานอกโรงเรียนในการเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย วันนี้มีเมล์ฉบับหนึ่งส่งมาจากเพื่อนเก่า ว่าด้วยเรื่องจริง 69 ข้อ ของเบ็ญจะมะมหาราช เลยคิดว่าเอามาลงดีกว่า อย่างแรกคือ หวังว่าเพื่อนโรงเรียนเดิมบางคนที่ตามอ่าน จะได้อ่านข้อเขียนนี้ด้วย อีกข้อคือ ผมมีความไม่เห็นด้วยกับเนื้อหาบางส่วน (ซึ่งมากพอสมควร) รู้สึกอยากแสดงความคิดเห็น โดยข้อความในวงเล็บ เป็นความเห็นของผม

ความจริง 69 ข้อ..ของ“เบ็ญจะมะมหาราช” เชื่อเถอะ..ว่ามันจริง!!

1. ชื่อของร.ร.เราคือ “เบ็ญจะมะมหาราช” แต่ถ้ามีคนถามว่าอยู่ร.ร.อะไรเราจะตอบไปสั้นๆว่า “เบ็ญ”
2. คนส่วนมากที่ไม่ใช่เด็กเบ็ญ มักเขียนชื่อร.ร.ผิดเป็น “เบญจมะมหาราช”ให้เราเห็นอยู่บ่อยๆ ( ผมว่ามันจะผิดเป็นเบ็ญจมะมหาราชมากกว่าแฮะ)
3. รู้กันมั้ยว่า ผ.อ.อิทธิปน ที่บริหารงานอยู่นี้ แท้จริงแล้วเป็นผ.อ.ของนารีนุกูลนะ (จริง ๆ แล้วคือเค้าโยกย้ายผอ.สลับตำแหน่งกัน ก็เป็นปกติของระบบราชการ)
4. ร.ร.ของเราตั้งอยู่บน ถ.สรรพสิทธิ์ ไม่ใช่ ถ.เบ็ญจะมะ เหมือนชื่อร.ร.ตามที่หลายๆคนเข้าใจนะ (คิดได้ไง ถนน เบ็ญจะมะ)
5. สิ่งที่เราทุกคนเกลี่ยดที่สุดในร.ร. คือ การเข้าแถวหน้าเสาธงตอนเช้า (อันนี้ที่ไหนก็คงเหมือนกัน)
6. พนันได้เลยว่า ไม่มีใครซักคนหรอกที่เข้าแถวตอนเช้าครบทุกวันตลอดทั้งเทอม (อันนี้ผมเชื่อว่ามี)
7. ขึ้นชื่อว่าเด็กเบ็ญย่อมดูมีฐานะ แต่ทำไมเราถึงงกกันมากๆเวลาอ.ไพฑูรย์ขอรับบริจาคหน้าเสาธง (อันนี้สมัยผมไม่มี เอ หรือไม่เคยฟังหว่า)
8. แม้ว่าเราจะไม่ร้องเพลงชาติ สวดมนต์ แผ่เมตตา และกล่าวคำปฏิญาณแต่เราก็ยังอุส่าขอพรกับเสด็จพ่อร.5 (น้องพิมพ์”อุตส่าห์”ผิดครับ และสมัยผมไม่มีคำขอพรดังกล่าว)
9. เราจะเห็นการวิ่งแก้บน นำดอกไม้ธูปเทียนหรือสิ่งของมาถวายที่พระบรมนุสาวรีย์เสด็จพ่อร.5เสมอ เมื่อผลสอบออกแล้ว (ไม่เคยสังเกตุ)
10. เสด็จพ่อร.5 พระแม่ไทรทอง ท่านพ่อองค์ดำ เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เราไม่กล้าลบหลู่ และเป็นที่พึ่งทางจิตใจของเรา
11. ถึงจะเป็นช่วงปิดเทอม แต่ก็ยังมีคนใสชุดนักเรียนมาร.ร.ให้เห็นกันทุกวัน (แก้ 0 ร. มส.) (อันนี้เคยกับตัวเองเลย วิชาภาษาไทย อาจารย์ภาวิณี)
12. อาทิตย์แรกของการเปิดเทอมคือสวรรค์ต่อจากนั้นไม่กี่วันมันก็กลายเป็นนรกซะแล้ว
13. ร.ร.เราเป็นร.ร.แรกในจังหวัดอุบลฯที่สามารถตรวจผลการเรียนทางอินเตอร์เน็ตได้ (ขนาดนั้นเชียว สมัยผมไม่มีแฮะ)
14. ถึงจะเป็นร.ร.ประจำจังหวัด แต่อินเตอร์เน็ตก็ช้ามากๆเหมือนร.ร.หลังเขาอยู่ดี (สมัยผม Internet ยังไม่บูมขนาดนี้ โรงเรียนสอนเวิร์ดจุฬาอยู่เลย)
15. เราต้องเคยเปิดเว็บโป๊ในห้องคอมแน่ๆเลย (อันนี้สมัยผมก็ไม่มี แต่คิดว่าถ้ามีก็คงมีคนทำแหละ)
16. ไม่ว่าเราจะเรียนเก่งจนได้ 4.00 หรือเรียนโง่ติด 0,ร,มส,มผ เป็นสิบๆตัวก็จงภูมิใจเถิดเพราะอย่างน้อยเราจะมีชื่อขึ้นบอร์ดหน้าห้องวิชาการให้เพื่อนๆไ ด้ชื่นชมหรือดูถูกเหยียดหยามเหมือนกันแหละ
17. เรียนในห้องได้เกรด 3.50 แต่อาจเป็นที่สองร้อยกว่าๆของสายก็ได้นะ (อันนี้สมัยผมก็คนละระบบแล้ว)
18. ในเวลาเรียน เราจะเห็นนักเรียนปีนเข้า-ออกรั้วโรงเรียนมากกว่าที่จะไปขออนุญาตฝ่ายปกครองเข้า-ออกทางประตูซะอีก (ก็ถ้าไปขอ ใครจะให้ไป(วะ))
19. แต่การปีนรั้วก็เป็นเรื่องที่สุดแสนจะธรรมดาของพวกเรา คุณครู และคนแถวนั้นที่เห็นจนชินตาซะแล้ว (ก็คิดว่างั้น สมัยผมขนาดยังปีนข้ามมาไม่พ้น แม่ค้าขายลูกชิ้นยังชวนกินแล้วเลย)
20. อาจารย์เห็นเราทุกคนเป็นเด็กเสมอแหละ ในสายตาของเขาน่ะ
21. ทำไมอาจารย์สังคมส่วนมากมีแต่คนแก่ๆอ่ะ
22. อาจารย์ชื่อดังที่มีชื่อเสียงด้านความโหดร้ายต้องยกให้ “อ.ภาวิณี” (อันนี้เจอกับตัว เป็นครั้งแรกที่สอบตกกลางภาค แล้วแถมสอบซ่อมก็ยังตกอยู่ดี (ได้คะแนนเพิ่มมา 1) แต่ต้องขอบคุณอาจารย์ เพราะผมเชื่อว่าที่เป็นคนอ่านหนังสือพอสมควร ก็ได้อานิสงค์มาจากอาจารย์นี่แหละครับ)
23. ส่วนอาจารย์ผู้ชายนี่ไม่ค่อยมี แต่ถ้าให้เลือกคงต้อง “ป๋าโต้ง-อลงกรณ์” (คนนี้เคยเรียนด้วย วิชาช่างเหล็กหรือไงเนี่ย ก็ไม่โหดอะไรนะ มีแต่ปล่อยไปเตะตะกร้อ ไม่เห็นได้เรียน)
24. ดาวโรงเรียนเราเป็นใครก็ยังไม่แน่ใจ ปีก่อนๆอาจเป็น “อีฟ 5/9.48”(ซึ่งปัจจุบันได้ทุนไปเรียนต่ออเมริกาแล้ว) ส่วนตอนนี้ที่ดังๆก็มี “พี่แก้ว6/9.49” และ “พี่มะนาว 5/11.49” ช่วยกันโหวตหน่อยละกันนะ (อืม อืม คนละรุ่นแล้วล่ะ)
25. แต่ถ้าเดือนโรงเรียนนั้น “พี่ดรีม 6/15.49” หนุ่มฮอตชื่อดังของเราได้ตำแหน่งนี้ไป (อันนี้ไม่สน)
26. เราจะรู้สึกไฮโซ เมื่อใส่เขียว-แดงไปข่มร.ร.อื่นๆเวลามีกิจกรรมนอกสถานที่  (จริงเหรอ ผมอยู่เป็นรุ่นแรกที่เริ่มใส่เสื้อดังกล่าว เทอมก่อนหน้าจะมีนโยบาย อาจารย์ท่านนึงบอกว่า อย่างใส่เสื้อเขียวแดง ใครจะไปกล้าใส่ เทอมต่อมา ต้องใส่กันทั้งโรงเรียน แรก ๆ เราเรียกกันว่า เสื้อเซเว่น เพราะสีเหมือนกัน และจนบัดนี้ผมไม่คิดว่ามันสามารถข่มใครที่ไหนได้ นอกจากข่มใจตัวเอง)
27. เราใส่เขียว-แดงกับกระโปรงหรือกางเกงนักเรียนแล้วจะดูดีแต่ถ้าร.ร.เอาเสื้อโปโลมาใส่เหมือนเรามักจะดูลาวๆยังไงไม่รู้ (อันนี้ไม่เคยเห็น)
28. กิจกรรมที่เราทุกคนตั้งหน้าตั้งตาคอยมากที่สุดคือ กีฬาสี (ผมคนนึงที่ไม่รอคอย)
29. และถ้าคุณได้เป็นดรัม-ลีดของสี คุณจะได้รับความสนใจและดังขึ้นมากเลย (อันนี้ที่ไหนก็เป็น)
30. ทุกๆปี แต่ละสีจะมีคนหน้าตาอุบาทว์ๆเป็นลีดด้วย อย่างน้อย 1 คน (คนเดียวเองเหรอ)
31. อาจารย์พูดทุกปีว่าปีต่อๆไปจะไม่มีกีฬาสีแล้ว แต่เราก็ยังคงมีกีฬาสีอยู่มาจนทุกวันนี้ (สมัยผมไม่เคยมีคำนี้)
32. ผลงานของเชียร์ลีดเดอร์ “BMC” นับวันเริ่มแย่ลง แย่ลงทุกที (เท่าที่ทราบ ทีมเชียร์ที่โรงเรียนเคยได้รางวัลระดับประเทศ ยินดีด้วย)
33. นักกีฬาที่เรากรี๊ดกันส่วนใหญ่จะเป็นนักบาส (อืม จริง ๆ นักกีฬาเป่ากบอย่างผมเลยตกกระป๋องไปตามระเบียบ)
34. น่าจะเปลี่ยนเพลง “ชูเกียรติเบ็ญ” เป็นเพลง “มาร์ชเบ็ญ” ดีกว่า
35. เราสงสัยว่าทำไมเพลง “ร่วมกายร่วมใจ” ต้องร้องสองรอบด้วยนะ (เดาว่าเพราะเพลงมันสั้น และก็ขี้เกียจแต่งเพิ่มด้วย ร้องสองเที่ยวแล้วกัน)
36. การจัด(ดัด)ฟัน เป็นแฟชั่นยอดฮิตอีกอย่างของเด็กเบ็ญ (สมัยผมยังไม่ฮิตแฮะ แต่สมัยมหาลัยเนี่ยมี)
37. และมันอาจจะทำให้หลายๆคนดูน่ารัก แต่ก็ทำให้บางคนอุบาทว์สุดๆจนดูไม่ได้เลยก็มี
38. ต้องมีซักครั้งที่เราอยากให้มีลิฟต์-บันไดเลื่อนตามตึก (นึก  ๆก็คิดว่าน่าจะเคยคิดเหมือนกัน ก็เรียนชั้น 4 เป็นใครก็คิดแหละ)
39. ห้องสมุดร.ร.เราเย็นเหมือนขั้วโลกเหนือที่บางครั้งมันก็ร้อนจนกลายเป็นทะเลทราย อียิปต์ได้ (สมัยผมร้อนมาก)
40. ตึก 4 เป็นตึกที่น่ากลัวที่สุด และเชื่อกันว่ามีผี (เหรอ)
41. ถ้าเคยนั่งเรียนที่อาคารชั่วคราว เราจะรู้ว่ามันแย่มากแค่ไหน (ยังไม่ทุบอีก เป็นสิบปีแล้ว ไม่ควรเรียกว่าชั่วคราวแล้วล่ะครับ ผมใช้ที่นี่เป็นรุ่นแรก)
42. ห้องน้ำที่สกปรกที่สุดคือ ห้องน้ำข้างอาคารชั่วคราว (เหรอ ไม่ใช่ที่ใกล้ ๆ กับสนามบอลเหรอ อืม สงสัยทุบทิ้งแล้ว เพราะใกล้กำแพงหนีโรงเรียนสุดฮิต)
43. แต่มันก็เป็นห้องน้ำที่มีคนเข้าไปใช้เยอะเหมือนกัน (ก็ใกล้สุดของตึก 4 แล้วนี่ ใกล้โรงอาหารด้วย)
44. โรงอาหารเป็นสถานที่เหมาะแก่การหลบเรียนได้ โดยไม่มีใครสงสัย (จริง)
45. มีไม่กี่คนหรอกที่กินอาหารในโรงอาหารครบทุกร้านแล้ว (ผมกินไม่ครบจริง ๆ ด้วย)
46. ถ้าไปโรงอาหารตอนต้นคาบ 4 เราจะรู้สึกเหมือนว่ากำลังเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่โดนแฟนคลับเบียด เข้าหา
47. แต่ในทางกลับกัน ถ้าไปตอนท้ายคาบ 5 อาจจะไม่เหลืออะไรนอกจากไข่ดาว หรือไข่เจียว
48. อาหารในโรงอาหารที่มีอ.ย.รับรอง รสชาติห่วยแตกกว่าอาหารตามริมรั้วหน้าร.ร.ซะอีก (ธรรมดา)
49. เรายอมซื้อไอติมลุงอ่ำอันละ 5 หลายๆอัน จะคุ้มกว่ากินคอนเนตโตอันละ 20 อันเดียว (เปรียบเทียบแบบนี้ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว)
50. น้องๆรุ่นต่อไปกำลังจะช้ำใจตาย เพราะการศึกษาแบบใหม่ที่โหดขึ้นๆ (เป็นความคิดเห็นที่แปลกดี ส่วนใหญ่จะมองว่ารุ่นตัวเองลำบากกว่า)
51. เราท่อง ก-ฮ ได้น้อยลงทุกที (ยิ่งแก่ยิ่งท่องได้น้อยลงไปอีก ขอบอก จากผู้มาถึงก่อน)
52. เวลาเรียนคาบละชั่วโมง กว่าจะได้เรียนจริงๆก็ 45 นาทีเองนะ
53. ได้ยินเสียง “อ๊อดด..ด” หมดคาบทีไร เราจะมีกำลังใจขึ้นมานิดนึง
54. ทุกเดือนเราจะมีความสุขที่ได้เลิกบ่ายสองครึ่งอย่างน้อย 1 วัน เพราะคุณครูมีประชุมประจำเดือนไง (สมัยผมไม่มี เอ หรือมีหว่า)
55. เราใช้ปากกามาแล้วหลายสิบด้าม แต่ใช้จนหมึกหมดคงไม่เกิน 5 ด้ามหรอก (ก็ไม่แน่)
56. ใครบ้างไม่เคยลอกงานเพื่อน ยกมือหน่อย (คงไม่มีหรอกมั้ง แต่ก็ไม่แน่นะ)
57. รายงานกลุ่มละ 10 คน จะมีคนทำจริงๆอยู่ไม่ถึง 4 คนนะ (ตามกฎ 80/20)
58. ส่วนใหญ่เราไม่ได้ทำรายงานเองหรอก ก๊อบปี้มาจากอินเตอร์เน็ตทั้งหมดแหละ (อันนี้สมัยผมไม่มีแฮะ แม้ผมจะมีคอมพิวเตอร์ใช้ แต่ผมเขียนส่งจนม. 5 ไม่เคยพิมพ์เลย)
59. ร้านที่วิเศษที่สุดที่ร.ร.เราคือ ร้านถ่ายเอกสาร (สมัยผมไม่เคยใช้บริการเท่าไหร่)
60. ภาพถ่ายในบัตรนักเรียน มักจะดูทุเรศกว่าความจริงเสมอ (บัตรไหน ๆ ก็ทำนองนี้แหละ)
61. เราเข้า “7-11” เพื่อให้ดูดีกว่า “ร้านหน้าเบ็ญ” ทั้งๆที่รู้ว่าของแพงกว่า (สมัยผมไม่มี 7-11 หน้าโรงเรียน)
62. เงินเป็นตัวกำหนดฐานะทางสังคม ส่วนมือถือก็เป็นหน้าตาของเรา (สมัยผมไม่มีเพจ ไม่มีมือถือ ทำไมยิ่งพิมพ์ยิ่งรู้สึกว่าแก่ฟะ)
63. ใช้มือถือหรูๆ แต่เงินในโทรศัพท์ก็มีไม่ถึง 5%ของราคามือถือ  (พอแล้วเรื่องนี้ พูดแล้วรู้สึกแก่)
64. ใบปลิวที่แจกตามหน้าโรงเรียน ลงถังขยะมากกว่าที่จะนำไปอ่านซะอีก (สมัยผมไม่ค่อยมีคนแจกแฮะ เอ หรือว่าเราไปโรงเรียนสายเกินไป)
65. ราคากระเป๋า “หลุยส์ วิดตอง” ของนักเรียน แพงกว่าเงินเดือนครูบางคนก็มี (สมัยผมไม่มีใครใช้กระเป๋าแพงขนาดนั้น)
66. เรายอมจอดรถตากแดดเพื่อเดินใกล้ๆ ดีกว่าจอดรถในโรงรถแล้วเดินไกลๆ (สมัยผมที่จอดรถอยู่หน้าตึกเลย อย่างไรก็ดี ตอนเช้าที่บ้านมาส่ง ตอนเย็นผมนั่งสองแถวกลับบ้าน)
67. เราภูมิใจที่ได้เป็นลูกเบ็ญ แห่งรั้ว-เขียวแดง
68. เราเก่งมากๆ ที่อ่านมาได้ถึงตรงนี้ (อืม ยาวมาก ยาวมาก)
69. ที่อ่านมา 68 ข้อข้างบนอ่ะ อย่างน้อยมันก็จริงเกินครึ่งเลยใช่ป่าวล่ะ
……….โชแชง ณ B.M. รายงาน………..
www.Lamfa.com/eYacht แสดงความเห็น