หลายวันก่อนเพิ่งได้รู้เรื่องปัญหาชู้สาวของพนักงานในร้าน ซึ่งเคยเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้งแล้ว และส่วนใหญ่คนที่มีปัญหาเหล่านี้ มักจะลงเอยด้วยการเปลี่ยนงาน
ก่อนหน้านี้เคยมีทั้งที่พนักงานชายที่ร้านจีบพนักงานหญิงไปเป็นภรรยาคนที่สอง พนักงานชายและหญิงแอบคบกันอย่างไม่เปิดเผย หรือแม้กระทั่งปัญหาหึงหวงกันของ 2 หญิง 1 ทอม

ครั้งนี้มี 2 กรณีด้วยกัน หนึ่งคือกรณีของพนักงานชายจีบพนักงานหญิงอีกคนเพื่อไปนอนด้วยแบบไม่ได้คิดจริงจังอะไร ซึ่งร้อนถึงพี่ ๆ ที่ร้านหลายคนทะเลาะกันเนื่องจากมาตรฐานในการเข้าแทรกแซงเรื่องส่วนตัวที่ไม่เท่ากัน
อีกกรณีเป็นพนักงานชายที่มีแฟนอยู่แล้ว เกิดคบกันกับพนักงานหญิงอีกคนในร้านอย่างลับ ๆ

จะว่าไปถ้ามองในฐานะเพื่อนร่วมงานด้วยกันมันคงจะเป็นเรื่องที่ช่วยเชียร์กัน หรือปรึกษาหารือกัน ว่าจะหาทางออกอย่างไรอย่างเห็นอกเห็นใจกัน เหมือนกับที่หลายต่อหลายคนคงจะมีประสบการณ์จีบเพื่อนร่วมงาน

ขณะที่ในฐานะรุ่นพี่ในที่ทำงานก็แล้วแต่พื้นฐานว่าใครจะมองว่าควรหรือไม่ควร อย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ มีพนักงานอาวุโสหลายคนที่เหมือนพยายามช่วยจับคู่ให้ แต่อีกหลายคนก็คิดว่าการคบกันในที่ทำงานนั้นมีผลกระทบต่องาน และต้องการห้ามอย่างเด็ดขาด

จริง ๆ แล้วมองในฐานะของเจ้าของกิจการแล้ว กรณีนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
คงเป็นคำโกหก หากจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานลดลง

วันนี้นั่งคิดเพลิน ๆ ในฐานะที่ผมเองอายุยังไม่มากนัก ทำให้ขาดวัยวุฒิที่จะเข้าไปไกล่เกลี่ย ขณะเดียวกันผมกลับรู้สึกผิดหวังแต่ก็เข้าใจอยู่ระดับหนึ่งว่า ความรักมันห้ามกันได้ลำบาก หากก่อตัวขึ้นมาแล้ว

คืนนี้ขณะที่ขับรถและคิดเรื่องนี้ไปพร้อมกับแสงไฟที่วาบไหว ในขณะที่พนักงานหลายต่อหลายคน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เราเองควรวางตัวอย่างไรกับเรื่องเหล่านี้ดี จะยืนอยู่ตรงไหนของปัญหา

ได้แต่หวังว่าเรื่องราวจะจบลงด้วยดี แต่หากว่าใครจะต้องลาออกไป ก็คงเหมือนแสงไฟที่เราขับผ่านมา ให้แสงสว่างแก่เราเพียงชั่วขณะนึง

คงอยู่ที่เราต่างหากจะใช้ประโยชน์จากแสงไฟอย่างไร ในวินาทีที่แสงยังคงส่องสว่างอยู่