วันนี้ได้ทราบข่าวอันน่าเสียดายว่า ภาพยนตร์เรื่อง แสงศตวรรษ ไม่ผ่านการตรวจโดยคณะกรรมการตรวจพิจารณาภาพยนตร์ หากหนังต้องการฉาย จำเป็นต้องตัดหนังออก 4 ฉากจึงสามารถฉายได้ (ทีแรก 3 ต่อมาเพิ่มเป็น 4) เมื่อเป็นดังนั้น ผู้กำกับ คุณอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล จึงตัดสินใจไม่นำภาพยนตร์เข้าฉายในประเทศไทย โดยมีคำคมที่น่าประทับใจดังนี้

“ในฐานะนักทำหนังคนหนึ่ง ผมปฏิบัติกับหนังของผมประดุจลูกชายและลูกสาว เมื่อผมให้กำเนิดเขา พวกเขาก็มีชีวิตเป็นของตนเอง ผมไม่ใส่ใจว่าผู้คนจะรักหรือเกลียดลูกของผม ตราบใดที่ผมสร้างเขาขึ้นมาด้วยความตั้งใจและความพยายามอย่างสูงสุด ถ้าลูกๆ ของผมไม่สามารถอาศัยอยู่ในประเทศของเขาเองไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็ปล่อยเขาเป็นอิสระเถิด เพราะมันยังมีพื้นที่อื่นๆ ที่ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นในแบบอย่างที่เขาเป็น มันไม่มีเหตุผลเลยที่ต้องทำให้พวกเขาพิกลพิการจากระบบแห่งความกลัวหรือความ ละโมบ มิฉะนั้นแล้วมันก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่คนสักคนหนึ่งจะสร้างงานศิลปะต่อไป”

แปล จาก “I, a filmmaker, treat my works as my own sons or my daughters. When I conceived them, they have their own lives to live. I don’t mind if people are fond of them, or despise them, as long as I created them with my best intentions and efforts. If these offspring of mine cannot live in their own country for whatever reasons, let them be free. Since there are other places that warmly welcome them as who they are, there is no reason to mutilate them from the fear of the system, or from greed. Otherwise there is no reason for one to continue making art.”

ขอไว้อาลัยให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย 1 นาที….

แม้ผมจะหลับตอนดูเรื่อง สัตว์ประหลาด ในโรงภาพยนตร์ (นิดหน่อยนะครับ ไม่ได้หลับทั้งเรื่อง 😀 ) และก็ดูไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่ผมก็ภูมิใจกับหนังไทยเรื่องนี้เป็นอย่างมาก (จนตามไปซื้อ DVD เก็บไว้ให้เป็นเกียรติกับชั้นที่บ้าน)

ท้ายที่สุดนี้ที่แย่กว่าการเซ็นเซอร์คือ การไม่ยอมคืนฟิล์มให้กับเจ้าของ หลังจากที่ทางคุณเจ้ย ตัดสินใจไม่ฉาย พอไปขอฟิล์มคืน ทางคณะกรรมการฯแจ้งว่าจะไม่คืนให้ จนกว่าจะตัดฉากเหล่านั้นทิ้งด้วยตัวเองก่อน ด้วยเหตุผลพิลึก ๆ ว่า เดี๋ยวทีมงานเอาไปตัดแล้วเอามาอุทธรณ์ใหม่

ขอเสรีภาพส่องแสงในใจทุกท่าน

ติดตามรายงานอย่างต่อเนื่องได้ที่ Blog A-Century
รู้จักกับ แสงศตวรรษ ที่ Thai Cinema
รู้จักกับ แสงศตวรรษ ที่เว็บ Kick the Machine

Death Note 2 : The Last Name

เรื่องนี้ดูเมื่อหลายวันก่อน หลังจากที่ดูภาคแรกจบ ตามอ่านในหนังสือการ์ตูนก็ต้องดูภาคจบตามระเบียบ (แต่ได้ยินข่าวว่าจะสร้างภาค 3 กันแล้ว)

1. หนังสนุกดีครับ ดูเพลิน ๆ
2. เสียงพากย์ไทยของลุคน่าเกลียดมาก
3. หน้าไลท์กลมไปหน่อย คล้ำไปหน่อยด้วย (เอ แถวนี้มีคนชอบไหมหนอ)
4. บทดี อัดเรื่องราวยาวเหยียดมาในหนัง 141 นาทีได้ นับถือ
5. ผู้กำกับกำกับได้ไม่ทรงพลังเท่าที่ควร
6. ผู้หญิงทุกคนในเรื่องทำไมต้องใส่กระโปรงสั้นเสียขนาดนั้น (จริง ๆ ก็ชอบนะ แค่สงสัยเฉย ๆ)
7. พอเพลง Deni California ของ Red hot ขึ้น น้องชายหันมามองหน้า เฮ้ย มีเสียงร้องด้วย (ไม่ใช่เพลงไม่เพราะนะ แต่มันไม่เข้ากันน่ะ)

ข้อความต่อไปนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาของภาพยนต์
ผมประทับการผูกเรื่องตอนท้ายมาก ๆ ในส่วนของอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร เพราะในส่วนของการ์ตูนจะไม่ค่อยให้ความสำคัญส่วนนี้เท่าไหร่
L เขียนชื่อตัวเองลงไปเพื่อวางแผนจัดการกับไลท์ให้ได้ พอตอนท้ายสิ่งที่ L  บอกว่าตัวเองพลาดไปไม่ใช่การสละชีวิตของเขา แต่คือการเสียวาตาริไป
L เหมือนลูกที่สูญเสียพ่อไป ในขณะที่  ไลท์เองเป็นคนที่หลงใหลในอำนาจจนพยายามฆ่าพ่อของตนเอง ผู้กองยางามิพ่อของไลท์จึงเป็นพ่อ ผู้เพิ่งเสียลูกชายไป
ขณะที่ผู้กองยางามิคุยกับ L ในตอนท้ายของเรื่อง L บอกกับผู้กองว่าผมอยากอยู่คนเดียวในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ ผู้กองเดินเข้ามากล่าวขอบคุณและกล่าวลา สายตาของผู้กองเหมือนเห็นไลท์คนเดิมในตัวของ L ขระเดียวกันกับที่ L กล่าวถึงวาตาริซึ่งเหมือนพ่อของเขา ผู้ชาย 2 คนที่คนหนึ่งเป็นพ่อที่เสียลูกไป กับลูกที่เสียพ่อไปกำลังปรับทุกข์กัน …  ชอบฉากนี้ชะมัด

ปล. มีทำสินค้าในหนังออกมาขายเพียบเลย
ปล. ว่าแต่ว่าเมื่อไหร่รวมเล่มเล่มที่ 12 (เล่มจบ) เมื่อไหร่มันจะออกซักที

“Tragedy is when I cut my finger. Comedy is when you walk into an open sewer and die.”
“เรื่องเศร้าคือเมื่อฉันทำมีดบาดนิ้วตัวเอง ส่วนเรื่องฮาคือเมื่อคุณตกท่อ แล้วตาย”

Mel Brooks

ปล. อ่านมาจาก Bioscope เล่มใหม่ รู้สึกชอบ เอามาเก็บไว้