สัปดาห์ก่อนมีประเด็นข้อขัดแย้งกันของเหล่าคริสศาสนิกชน ที่ต้องการตัดเนื้อหาในหนัง The Davinci Code ออก 10 นาที และสุดท้ายเรื่องนี้จบลงด้วยมติไม่ตัดออก พร้อมกับขึ้นคำอธิบายทั้งก่อนและหลังภาพยนตร์ ว่านี่เป็นนวนิยายนะ ไม่ใช่เพื่ออ้างอิง! (ทำไมต้องมีอัศเจรีย์ด้วยเนี่ย) หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยบอร์ดเลือดสาด มีคนแสดงความคิดเห็นเรื่องนี้กันอย่างกว้างขวาง ทั้งฝ่ายที่อยากให้ตัด ฝ่ายที่ไม่อยากให้ตัด ฝ่ายที่เห็นใจ ฝ่ายที่ก่นด่าว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้

วันก่อนในห้องประชุมที่ร้าน ผมเสนอให้เราจะทำอะไรซักอย่างกับหน้าร้านเรา เพื่อเฉลิมฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีของในหลวง
eYacht : เราน่าจะทำอะไรซักอย่างนะครับ จะได้อินเทรนด์กับเขาหน่อย
นางสาว M : ใช่ ๆ เราน่าจะทำตั้งนานแล้ว ไม่รู้รออะไรอยู่
นาง D : พี่ก็บอกแล้ว เราน่ะไม่เคยทำซักปีเลย แย่มาก
นางสาว N : นั่นสิไม่รู้รออะไรอยู่นะ
eYacht : คงรอผมบอกนี่แหละครับ ไม่งั้นคงไม่ได้ทำหรอก
ทั้งห้อง : ……………..

eYacht : เอาล่ะ งั้นจะทำยังไงดี เราคงไม่ทำซุ้มพานพุ่มอลังการอะไรมากนะครับ เอาเรียบ ๆ หน่อย ผมเสนอให้เราขึ้นตราสัญลักษณ์บนพื้นเหลืองที่กำแพงข้างทางเข้าที่หน้าร้านซึ่งมันเอียงรับกับรถที่วิ่งผ่านมาน่าจะดี และมีคำว่าทรงพระเจริญด้านบน ขนาดราว ๆ 6 x 6 เมตร
นาง K : เหรอ พี่ว่าไม่มีพระบรมฉายาลักษณ์นี่มันแปลก ๆ นะ
eYacht : เหรอครับ หมายความว่าเราไม่สามารถขึ้นป้ายได้ หากไม่มีพระบรมฉายาลักษณ์
นาง K ​: ก็ไม่แน่ใจ แต่ที่อื่นเค้าก็มีกันนะ
นาง D : แล้วเราไม่มีธงเหรอ เราน่าจะมีธงนะ
นาง M : กำแพงนี้มันเอียง ๆ นะ จะเหมาะเหรอ มันไม่ได้หันออกไปที่ถนนนะ อยู่เฉียง ๆ หน้าร้านจะได้หรือเปล่า
นาง D : พี่ว่าเราอย่าทำซี้ซั้วดีกว่า รอถามผู้รู้ก่อน
นาง M : ใช่ ๆ พี่ว่าเรารอถามให้แน่ใจก่อนดีไหม
eYacht : งั้นขอถามหน่อยว่าใครคือผู้รู้ และเราจะสามารถสรุปเรื่องนี้ได้วันไหน

ทั้งห้อง : ……………………….

eYacht : งั้นเอางี้ ผมให้เวลาถึงวันอังคาร ถ้าไม่มี”ผู้รู้” คนไหนแจ้งมาว่าควรทำอย่างไร อะไรเหมาะ อะไรไม่เหมาะ อะไรมิบังควร ผมก็จะทำอย่างที่บอกตั้งแต่ต้น ไม่อย่างนั้นก็ไม่สามารถได้ข้อสรุปได้ เอ้า เรื่องต่อไป…

บางครั้งเรามีคนพูดมากกว่าทำ เชื่อว่าเป็นทุกที่ ที่ไหนก็เป็น

ขอบอกว่า การเป็นผู้นำ ทุกคนรอคำตอบของเรา และเชื่อว่ามันจะเป็นคำตอบสุดท้ายและดีที่สุดสำหรับสถานการณ์ตอนนั้น มันค่อนข้างจะกดดัน อย่าได้คิดว่าบอสคุณอยากจัดประชุมเลย เพราะคนที่เหนื่อยในการประชุมที่สุดก็คือบอสนั่นแหละ ผมพูดอยู่เสมอเวลาที่ทุกคนโอดครวญที่จะต้องประชุม

ประชุมคือหน้าที่

ฟังเหมือนเป็นคำตอบต่อคนอื่น จริง ๆ  แล้วผมย้ำกับตัวเองต่างหาก

ย้อนกลับมาที่เรื่องดาวินชี่โค้ด กับเรื่องนี้แล้ว ผมมองว่า คนเรามีความเชื่อแตกต่างกัน กับในห้องประชุมหัวหน้าแผนกสิบกว่าคน ที่ร้านขนาดกลางในจังหวัดเล็ก ๆ ของประเทศโลกที่สาม เรามีคนที่ “ถือ” “ไม่ถือ” “ผู้รู้” “ผู้ไม่รู้” อยู่ตลอดเวลา

ในครั้งนี้เป็นตัวอย่างของการที่เราทูนของไว้เหนือหัวจนสูง บังหนทางจนเราไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

ผมเดินออกจากโรงหนัง พลางครุ่นคิดถึงคำพูดของแลงดอน

“What really matters is what you believe”

เห็นด้วยทุกประการ!